W ciągu dwóch miesięcy tyle śmierci i narodzin rozlicznych: cielesnych i myślowych; tyle zmian na wiekuistym cmentarzu i kolebce życia — a cóż dopiero w przeciągu lat dwóch! Dziś, gdzie tak szybko żyjemy, że różnica umysłowa między dziesiątkami lat pod pewnym względem tak jest wydatna jak przedtem między setkami — przeciąg dwóch lat to cała epoka, w której każdy musi iść naprzód lub też cofać się, choćby się zdawało, że na miejscu stoi. Ilu ludzi, tyle zagadek trudniejszych do rozwiązania, a każda z nich, szybciej lub powolniej, albo pcha taczkę, aby dalej, albo popędza wózek istnienia, który ciągną wytrwałe myśli, narowne namiętności lub bezmyślne słabostki, brykające jak kucyki, co na przechadzce spadną z nich nieraz do wody, w błoto lub karki skręcą dzieciaki!...
I najlepszemu woźnicy zdarzy się wywrócić, idzie tylko o to, żeby najmniej szkody ponieść w upadku i potłuczony wózek uzdolnić znów do dalszej podróży. Czasem on po naprawie wytrwalszym bywa od nieuszkodzonego i pojedzie po wybojach i po ubitym gościńcu.
Są jednak ludzie, co na pozór Bóg wie po co i na co żyją na tym świecie, których, tak jak zera, wtedy pojąć można, kiedy się przy nich postawi cyfrę jakąś, a jednak role ich bywają nieraz bardzo szczęśliwe i muszą być tak potrzebne jak koszule z zakładkami wzdłuż lub w poprzek, rękawy szerokie lub wąskie, bawarskie piwa, cygarniczki gutaperkowe i udoskonalony millefleurs itp. Przebywają i oni rozliczne melodramaciki i tragikomedyjki w pociesznej, a czasem